Still here

Still alive, post incoming soon.

Music

I have always liked music. But it stopped there. Recently, I have come to love music. In face of adversity, one’s priorities in life change. Random songs with random lyrics have touched me in such a way as I never expected. For instance, Eels’ “Hey Man”. A terrifically simple song, with lyrics seemingly taken from my own life. Every sentence corresponds to my life, to my current predicament. But it doesn’t stop there though. Not only mellow, cheesy, heart rending songs have caught my attention. I have once again fallen in love with a long lost lover: electro. Even though this is a set genre for most, to me it encompasses a wide range of variant music styles. Ranging from Justice’s static-like beats, to Death in Vegas’ mellow electronic vibes, I have come to adore electro. It has rekindled my urge to DJ as well. Although I have only DJ’d a dozen times or so, in a superbly amateuresque setting, I love doing it. And I yearn for it.

Having said, I am still a tadpoal in the pool. I have much to learn. But I’m well on my way.

Hey man – Eels
Do you know what it’s like to fall on the floor
And cry your guts out till you got no more
Hey man now you’re really living

Have you ever made love to a beautiful girl
Made you feel like it’s not such a bad world
Hey man now you’re really living

Now you’re really giving everything
And you’re really getting all you gave
Now you’re really living what this life is all about

Well I just saw the sun rise over the hill
Never used to give me much of a thrill
But hey man now I’m really living

Do you know what it’s like to care too much
’bout someone that you’re never gonna get to touch
Hey man now you’re really living

Have you ever sat down in the fresh cut grass
And thought about the moment and when it will pass
Hey man now you’re really living

Now you’re really giving everything
And you’re really getting all you gave
Now you’re really living what this life is all about

Now what would you say if I told you that
Everyone thinks you’re a crazy old cat
Hey man now you’re really living

Do you know what it’s like to fall on the floor
And cry your guts out ’til you got no more
Hey man now you’re really living

Have you ever made love to a beautiful girl
Made you feel like it’s not such a bad world
Hey man now you’re really living

Do you know what it’s like to fall on the floor
And cry your guts out ’til you got no more
Hey man now you’re really living

Just saw the sun rise over the hill
Never used to give me much of a thrill
But hey man now I’m really living

Kinkakuji

Een tripje met school naar Kinkakuji. De tempel was mooi, en leuk te zien, maar het complex was teleurstellend. Nuja, ik had het moeten verwachten, ze gaan natuurlijk niet adverteren dat zodra je binnenwandelt, je de tempel ziet, en dan een niet al te lange weg wandelt langs winkels en vending machines, om dan na een uurtje weer buiten te staan. Begrijp me niet verkeerd, ik was betoverd door de tempel zelf. Ik wist reeds vroeger al dat Kinkakuji niet de eigenlijke tempelcomplex omvatte, maar dat het slechts een deel was van een groter geheel. Helaas was dit groter geheel niet te bespeuren. Eén extra tempel gebouw zag ik, verder enkel een dojo, dat niet toegankelijk was, 5 of 6 winkel gebouwtjes dat allerhande zever verkochten, en 3 of 4 drankautomaten. Nam toch een groot deel van de sfeer weg vond ik. Blijkbaar is het overal zo, behalve de meeste afgelegen pareltjes. Zelfs Fuji heeft op de top een leger drankautomaten, dat toch wel de hele ervaring van “een berg beklimmen” naar de vaantjes helpt, in mijn ogen. Nuja, Japan is Japan

Ik ga dan ook op zoek gaan naar deze pareltjes. Uiteraard doe ik de grote namen aan, als het lukt financiën-gewijs, maar de minder bekende tempels en bezienswaardigheden zullen me uiteindelijk meer bekoren. Tot zover deze korte zaagblog, maar ik heb nu eenmaal een rothumeur deze week door vanalles en nog wat. Tot kijks.

Een leuker gedeelte van de dag was het verven van m’n eigen sjaaltje. Die ik dan ook aan m’n moeder zal doneren. Het is naar m’n eigen mening niet echt gelukt zoals ik wou, maar het is uiteindelijk toch iets leuks geworden. Het verven gebeurde op de oude wijze, wat wil zeggen dat de “verf” bereidt werd uit wortels, bladeren, en ander plantenmateriaal. Daarna werd op een vuurtje de verf opgewarmd, iedereen kreeg een witte sjaal (zelf te kiezen welk motief etc), waarna we met een stok de sjaal in de verf dompelden. Dit gedurende 5 minuten, waarna we het in “magic water” (volgens de ervaren japanse verver :p) moesten laten weken voor nog een 5 minuten, om dan weer in verf te soppen 5 minuten lang om de kleur zich te laten vestigen (to make the colour fix, ja m’n nederlands is naar de zak). Ik vond het een leuke bedoening in ieder geval, vooral het strijken om de kleur te verbleken en de sjaal te drogen

P.S.: Foto’s op Picasa (link Gallery rechts)

Update

Het is een tijdje geleden geweest, maar dat heeft zo zijn redenen.

Laten we beginnen met mijn lessen. Na 2 maanden en een half in Japan ben ik tot de vaststelling gekomen dat het universiteitssysteem op niks trekt. Tenminste, die van Osaka Gaidai toch. De lessen zijn te kort om enige nuttige informatie voldoende uit te leggen, en te lang om plezierig te zijn (door het gebrek aan nuttige uitleg wordt het na een uur al snel saai, monotoon, etc). Verder zijn de lessen onprofessioneel tot in het extreme. Blijkbaar is het de gewoonte in Japan om les te geven op universiteit op dezelfde manier als middelbare school. Dat gevoel heb ik toch tot nu toe. Dat de ingangsexamens voor universiteiten aartsmoeilijk zijn, is zeer waar, maar dat de slaagkans der studenten, eenmaal een unif binnengeraakt, 90% of meer is, kan ik ook wel begrijpen. 40% of meer van je graad wordt bepaald door je aanwezigheid. Lichamelijke aanwezigheid, slapen is toegelaten (leraren houden er zelfs rekening mee, en vragen studenten die slapen niet wakker te worden). Als Leuvense student, waar zelfstudie evenveel meetelt als in de les zitten (due to obvious reasons :p) is dit een zeer ambetante regeling.

Still not dead

Trip naar Osakako

Ben dus eindelijk naar Osakako (大阪港 Osaka haven) gegaan, waar onder andere het Aquarium gelegen is. Ik moet eerlijk zeggen, ik was een beetje teleurgesteld in het aquarium (海遊館 kaiyuukan). Ik had meer interactiviteit verwacht, en dacht ook dat het groter was tout court. Het was wel leuk, veel interessante dingen gezien, maar anderhalf uur later stond ik reeds buiten. Dan ben ik maar wat gaan leuteren, in Tenpozan (天保山). Tenpozan is het districtje waar het aquarium gelegen is, met een eigen marketplace. 3 verdiepingen winkels, restaurants, fast food, speleobox-achtige spelen voor kinderen, shinobi accessoires. Het was best de moeite. Ik heb me bewust ingehouden niet op de Giant Ferriswheel te gaan tot het ’s avonds was, omdat een nachtelijk zicht op de stad zoveel mooier en cooler is dan overdag. Helaas valt het niet mee om vanuit een glazen cabine foto’s te nemen, dus deze zijn wat raar. Ik dacht ook de Suntory Museum te bezoeken, maar er was enkel een expositie over Dieter Rams, een kerel die electrische aparatuur tentoonstelt. Universal Studios Japan ligt aan de overkant van de baai, dus misschien ga ik volgende keer daar eens een kijkje nemen, alhoewel ik niet zo ben voor attractieparken, vooral de overdure parken. Ondertussen heb ik weeral m’n benen kapot gestapt, maar het houdt me tenminste bezig. Foto’s op Picasa en Facebook.

Next stop, Osaka kofun 古墳

Bitter sweet taste
turning rotten inside out
spiral, whirlpool, twister
water follows its own path
life follows someone else’s
a thousand needles fled my chest
without minding the mess they made
superlatively aching
comparatively dissolving
changes set out breaking apart
what was whole is not
what is being broken can mend
this puzzle has several views
which one will come about?

Update

Hoezee! Niks interessants te melden behalve het feit dat m’n eerste les goed verlopen is. Anders gezegd, ik heb een les gegeven, en die is goed verlopen. Jawel, ik geef engels les tegenwoordig, één keer per week, 2 uur lang. Da’s 4000 smackarinos waarmee ik wat kan feesten etc. Zondag nacht een slecht moment beleefd, waarop ik besloot maandag te gaan ronddwalen in centrum Osaka. Jammer genoeg werd ronddwalen shoppen, en heb ik wat geld uitgegeven. Ik heb speakers gekocht, manga, kaarten, etc. De manga vooral waren fantastisch, de serie die ik probeerde te volgen in Belgie, maar te duur bleek te zijn, kan ik hier kopen voor 1/6 de prijs (€2 ipv €12). Het is moeilijk te lezen, maar ik raak er wel. Vandaag normaal m’n beurs betaald, en kan ik beslissen wanneer ik een paar uitstapjes zal maken. Tot wederhoren, en ja, ik leef nog steeds, ook al blog ik niet veel meer

Saai

Wederom een week met geen interessante gebeurtenissen. Ik heb het bewust een stressvrije week gemaakt, waardoor studies en lessen een beetje op de achtergrond terecht kwamen, maar ik ben weer op pad Binnen twee weken hoop ik naar de Osaka Aquarium te gaan, evenals de 古墳 (kofun, burial mound, grafheuvel) van Osaka. Eerst geld hebben natuurlijk. Misschien heb ik vanavond dat probleem opgelost, een job interview, hooray! Updates zullen volgen.

Bedankt aan iedereen die me contacteerde of probeerde, voor m’n verjaardag, het heeft zeer geholpen. De GSM’s hier zijn enorm stil, dus als ik niet opneem indien ik gebeld wordt, dan is het enkel omdat ik dat rotding niet hoor.

Kyoto

Gisteren en vandaag zijn we met z’n allen naar Kyoto gegaan. En het was zalig.

Donderdag morgen om 9 uur vertrokken we, in de meest zalige bus ooit. Wie ooit met een bus op reis is geweest, naar Spanje of elders, zal weten dat het een hel is. Wel, deze bus had per persoon dubbel zoveel ruimte als de bussen in Europa, met een klaptafel voor elk. Zelfs als je je stoel helemaal naar beneden klapte, had de persoon achter u ruimte genoeg. Onderweg stopten we bij een museum over de Showa periode tot de Heiwa periode. Het was een vrij nutteloze museum, vermits het veel verzweeg over de wandaden dat Japan heeft gepleegd in de Tweede Wereldoorlog. Na een uurtje geleuterd te hebben, vertrokken we naar een Shinto schrijn, in Amanohashidate (天橋立). Het was klein (zoals de meeste dan ook zijn), maar heel mooi. De torii (鳥居, poorten die de overgang van de normale, profane wereld naar de heilige wereld weergeeft) waren vrij groot, en ik blijf erdoor gefascineerd.